Kaźmierczak (PZPB) o sprzedaży Torpolu: Warto dociekać, z czego wynikają takie decyzje

– Dzisiaj aż prosi się o mądrą i przemyślaną optymalizację właścicielską w segmencie budownictwa kolejowego, w którym państwo kontroluje aż sześć spółek wykonawczych – CPK jedną, a PKP PLK, bagatela, pięć. Nie jestem w tej sprawie fundamentalistą i uważam, że pod pewnymi względami, chociażby bezpieczeństwa w obecnych realiach globalnych, umiarkowana obecność państwa na rynku budowlanym jest uzasadniona. Jednocześnie nie widzę żadnego powodu, dla którego państwo musi posiadać na rynku kolejowym aż sześć spółek, a nie dwie lub trzy. Różne teorie spiskowe podsyca fakt, że padło akurat na należący do spółki CPK Torpol, a nie na którąś z pięciu spółek kontrolowanych przez PKP PLK. Warto więc dalej dociekać, z czego wynikają takie decyzje – mówi dr Damian Kaźmierczak, wiceprezes Polskiego Związku Pracodawców Budownictwa (PZPB).

500-600 mln zł za akcje Torpolu należące do CPK

Dodaje także, że nikogo nie powinno dziwić, że Torpol ze swoimi rosnącymi przychodami, dużym portfelem zamówień i powtarzalnymi zyskami jest bardzo atrakcyjnym celem przejęcia dla innych podmiotów. – Potencjalny kupiec musiałby jednak położyć na stole około 500–600 mln zł za 38-procentowy pakiet akcji należący do spółki CPK. To są bardzo duże jak na polskie warunki pieniądze, ale z drugiej strony nie są poza zasięgiem kupca mocno zdeterminowanego do przeprowadzenia takiej transakcji. W każdą dobrze przemyślaną i opartą na twardych liczbach operację na pewno chętnie zaangażują się instytucje finansowe. Poza tym pamiętajmy, że ponad pół miliarda złotych to niewiele ponad 100 mln euro dla podmiotów spoza Polski. Trudno mi jednak sobie wyobrazić, by państwo w szczycie dyskusji o patriotyzmie gospodarczym i idei „local content” mogło sprzedać Torpol podmiotom spoza UE, które taką transakcją mogłyby być najbardziej zainteresowane – zaznacza Kaźmierczak.

– Nie zapominajmy, że 10% akcji Torpolu zgromadził już skierniewicki Mirbud, który musi mieć pomysł na utrzymanie dotychczasowego tempa rozwoju w warunkach kończących się dużych inwestycji drogowych, w które ta spółka jest bardzo mocno zaangażowana. Sam Mirbud zresztą publicznie potwierdza zainteresowanie kupnem Torpolu, choć jestem w stanie wskazać jeszcze jedną lub dwie inne grupy budowlane, które – przynajmniej w teorii – mogłyby być zainteresowane przejęciem tej spółki. Wszystko pewnie rozbija się o cenę, bo, jak to zwykle bywa, kupujący chce kupić jak najtaniej, a sprzedający sprzedać jak najdrożej. Tym bardziej że w przypadku Torpolu potencjalnym sprzedającym jest spółka CPK, której posunięciom przygląda się pół Polski – dodaje przedstawiciel PZPB.

Kaźmierczak zwraca także uwagę na to, że Mirbud wcale nie musi kupować całego 39-procentowego pakietu akcji Torpolu, tylko mógłby dokupić tylko tyle udziałów, ile potrzebuje do przejęcia kontroli nad spółką. – W takim wariancie Mirbud nie potrzebowałby wspomnianych 500–600 mln zł, tylko odpowiednio mniej. CPK mógłby natomiast nadal zachować kilkuprocentowy udział w Torpolu, żeby uniknąć zarzutu o wyprzedaż przez państwo rodowych sreber. W takim modelu wilk pozostałby syty i owca cała – mówi ekspert.

– Kluczowe są dwie rzeczy: czy Mirbud ma gotówkę albo zaufanie instytucji finansowych, które mogłyby zaangażować się w taką transakcję, oraz czy istnieje rzeczywista wola polityczna do sprzedaży Torpolu. Pomysł ten już teraz wzbudza podejrzenia niektórych polityków partii opozycyjnych, którzy głośno wyrażają swoją dezaprobatę dla takiego scenariusza – zauważa Kaźmierczak.

Torpol i Polimex razem na rynkach zagranicznych

Wiceprezes PZPB ma też inny pomysł na to, jak mogłaby wyglądać przyszłość Torpolu. – Jeśli państwo jest już obecne na polskim rynku budowlanym i nigdzie się z niego nie wybiera, to być może powinniśmy pokusić się o zbudowanie budowlanego czempiona, który mógłby skutecznie zawalczyć o duże kontrakty na rynkach zagranicznych. W takim przypadku decydenci polityczni powinni rozważyć połączenie Torpolu z Polimeksem Mostostal – podkreśla.

– Przypomnijmy, że Torpol był częścią grupy Polimex w latach 2006–2014. Powstałaby grupa, która z marszu trafiłaby do grona trzech największych spółek budowlanych w Polsce pod względem przychodów. Co bardzo ważne, zamiast kisić taką spółkę na lokalnym rynku i generować napięcia w rodzimej branży budowlanej, decydenci polityczni, po uprzednim uwzględnieniu wszystkich potrzeb krajowych, powinni za wszelką cenę „wypchnąć” ją na rynki zagraniczne. Chodziłoby o to, aby przy wsparciu państwa polskiego starała się o pozyskiwanie strategicznych kontraktów infrastrukturalnych, na przykład w Szwecji, Ukrainie, Mołdawii, na Bałkanach czy Bliskim Wschodzie, jako nasz narodowy czempion budowlany na eksport. Tak działają Koreańczycy i Turcy. Zdaję sobie sprawę, że taka wizja w polskich realiach byłaby bardzo trudna do realizacji, o ile w ogóle możliwa – podkreśla Kaźmierczak.